تو را با عشق خود هردم صدا کردم صدا کردم
تو را در رگ رگ و خونم عزیزم جابجا کردم
تو را در قطره قطره اشک خود چون شبنم و لاله
به صبح بی فروغ و شام تارم آشنا کردم
دو چشم سبز و پر مهرت بهاریست در زمستانم
غم و درد جهان را با حضورت بی بها کردم
تبسم های توغنچه گل در گلستان است
گلستان را برای لحظه لبخند شیرینت رها کردم
تو را در اعماق قلبم عزیزم جا بجا کردم
مرا ببخش forgive me
مرا ببخش که من عاشق صدای تو ام
Forgive me, that I love the voice of you
مرا ببخش که دست دعا برای تو ام
Forgive me, am a hand of pray for you
مرا ببخش که با زره زره از جانم
Forgive me, that with all part of my soul
مرا ببخش که در زنده گی فدای تو ام
Forgive me, is just ready to sacrifice for you
مرا ببخش که در آسمان ندارم هیچ
Forgive me, have nothing have not in sky
ستاره و هم جاده ام پر از خم و پیچ
A star and my life has been full corners
مرا ببخش که صد پاره قلب من گردد
Forgive me, my heart will be in pieces
که گر نبینمت، تاریک دهر من گردد
If don’t see you, my world will be dark without you
مرا ببخش تو ای تک ستاره و شمسم
Forgive me, my supper star and my sun
مرا ببخش تو زهره ، زمان و زحلم
Forgive me my Venus, my earth, my Saturn
مرا ببخش که فریاد نام تو جاریست
Forgive me, that you name is moving
به هر رگم، که نیائی همه جهان خالیست
With every drop of my blood, if you don’t come my world is empty
مرا ببخش که نفرین دهر گردیدم
Forgive me if become the hatred of world
مرا ببخش که به ایام زهر گردیدم
Forgive me if become the poison of the time
مرا ببخش
Forgive me
مرا ببخش
Forgive me
چشمان خواب آلود
Sleepy eyes
لب ها
lips
که خشکیده
That have dried
در انتظار قطره
Waiting for a drop of rain
که در آن سوی ابر ها
That is beyond the clouding
لمیده
relaxing
امید در درازای جاده
Street long hope
بی نهایت
unfinishable
شیشه ای
The mirror
که نمایانگر روح بود
That demonstrated my soul
نیمه شکسته
Half broken
سکوت !!!
Silent !!!
خانه گلین
Slobby house
درخت بی سقف و درد دیده
Affected and roofless tree
روزن نمی روید
The ray that does not grow
آتش در شاخه های گلبرگها دویده
Inflated flowers in the braches
از فراسوی آسمانها
From beyond the sky
چشمان سبز و رخ ماهی را به نظاره نشسته
Is spectator of the green eyes and face like a moon
سرنوشت !
Destination!!!!
عشقی فراتر از کهمشانها
Love beyond the Milky Way.
از عمق قلب و از تمام آینده ها فرا رفته
Has come from the bottom of heart and gone further the …………………….
طفلکم گریه مکن امشب به پایان میرسد
بر افق این وطن شمس فروزان میرسد
طفلکم بر خانه تاریک و بی سقف و ستون
روزن سبز امید نو بهاران میرسد
طفلکم گریه مکن گر چه نداری کفش هم
روزی لبخندی به رخسار فقیران میرسد
طفلکم گربسترت از خاک و خاشاک است نم
بر مشامت روزی هم عطر گلستان میرسد
طفلکم خارست عروس خنده های طفلکیت
گلبن مهری از این خار مغیلان میرسد
طفلکم بر دامن بابا که رنجور است ز غم
بار دیگر آن غزالان شاد و مستان میرسد
طفلکم گریه مکن از این هیاهوی زمان
زهری آخر بر مرام زورمندان میرسد
طفلکم گر سد نموده راه امروزت ز شر
برفی سنگین زمستان بر شروران میرسد
طفلکم آواز نازت را به نایت بسته اند
شاد باش آبی به این خشک نیستان میرسد
میرسد این شام هم آخر به پایان میرسد
میرسد صبح امید مستمندان میرسد
italia 2008
شب و روزم سیاه از ناله جانکاه انسانهاست
ز دود بمب آتش زا و یا از قهر طوفانهاست
ز چشم پر ز اشک طفلک نالان ز بهر نان
و یا از گیرو بند نخبگان پشت جریانهاست
یکی کرده است انسان را اسیر تاج و تخت خود
دیگر٬ بمبی برای قتل و عام این تمدنهاست
سران جمله کشور دم زند از “حق انسانها”
هزاران مردو زن هم کودکان در کنج زندانهاست
طبیعت قهر میگردد ٬ هر لحظه لحظه از فعال ما
ولیکن نیروگاه هسته ای ورد زبان ماست
یکی در فکر نان شب٬ یکی اندر خیال ماه
یکی در فکر تسخیر جهان و گاز ترکمنهاست
عجب دنیای مجنونی٬ عجب دنیای بی معنی
نه مادر بهر فرزندی٬ پدر با هر دو در غوغاست
همه اهل جهان را یک “قیام” جملگی لازم
که جمله کوشش ما٬ آخرش هم مرگ انسانهاست
oxford brookes university international festival.
مادر وطن فدای تو هدیه سر کنم
با افتخار شمیم دفاعت به سر کنم
مادر وطن هزار بند تو کردند دشمنان
عشقت بدل نموده جهان را دیگر کنم
مادر وطن توغصه مخور ز بهر ما
زور عدو ز رزم خودم شام و شر کنم
مادر وطن !!
منم فرزند تو
پاسدار تو
فدای تو
مادر وطن
گل رویت برایم خانه عشق و محبت بود
چراغ چشم مستت بوسه های از صداقت بود
ز شیرینی لبخندت صدای شور میآید
کمان ابروانت بوته های از حکایت بود
شب شکر شرابت را به جان و دل خریدارم
که شمع و هم شمیمت دشنه های از لطافت بود
سجود و قبله و محراب من گل کرده از عطرت
دو چشمت شوق ساقی مهره های از مطانت بود
به بام آرزوهایم گذر کردی شبانگاهی
شبآهنگ گذرگاهت نسیمی از صباحت بود
چه سازم عاشقم مشتاق هردم دیدنت رویت
گناه از قلب من بود یا ز مستانه نگاهت بود
+
غم قوم دل مره میده کده جو
ده ریسپو پای مره بسته کده جو
نه مورم ملک دیگرو دل مه خونه
ده خانم یک براریم در جنونه
در و شیشه ره از بیخ کنده رافته
بله زخمیم نمگ پاشیده رافته
دو چیم خوره بله قلای مه منده
بله ملک پدر خاندای مه منده
او بیرار دیگم می می مو کونه
سونی ایشقم گوسپون خو هی موکونه
ده خانم آتیشه آتیش ز آر سو
ز آوری و ز کوه و هم ز آسمو
ما یک مندم ده اینجی با دل زار
ز رنج بی کسی و جور بیرار
ای دردای خوره قومو قد تو موگوم
دوای این هم درد خوره موجوم
که شاید مللمی ده زخمو باشی
بله آتیش خانم بارو باشی
خدا حافظ شمو ار جا باشین
بلدی از موم یگان وخت ام دوا کین
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
به آنان
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
دیگرو موره بلو توسر شیوه قیغو مونی
هر ساله قد داس کونه گندم خو دیرو مونی
دیگه رو آسمو خراش و صلح و امنیت دره
تو بلدی یک دو چراگاه خاک دود و پیشپو مونی
دیگرو برق و سواد موتر لادا دره
تو ده سرچند شتر خو ناز ها میلو مونی
دیگرو فهم و شعور و دولت و شاهی دره
تو قد ریش و ناس خو هم شمشر خو ره بیلو مونی
دیگرو داره هزاران احترام شهروند
تو ز بیفکری آوره سر بیرار خو پرچیو مونی
من از ترنم خشک ترانه میخوانم
من از صدای گلو گیر و خسته میخوانم
ز موج رنج و غبار و فضای دلسردی
زقید بند و هیاهوی این زمانه میخوانم
ز اشک چشمی که در حسرت پدر ریزد
به لای لای غم انگیز مادرانه میخوانم
گذر گه که به پهنای قلب بابا بود
شبانه در گذر از درد خانه میخوانم
غروب سرزده سه سال از جهان دیگر
خسوف در قمر شام بی ستاره میخوانم
ز آستین خودی دشنه در سحر ریزد
گلو بریدهو سر مست و تشنه میخوانم
ز حاتمم که نه قرصی ز دیگران خواهم
به مهمان جدا خوانده بی نشانه میخوانم
جوانیم به شعر و شاعری رفت
تمام پول هم در لاتری رفت
به پیری هم ندارم زور بسیار
سرم ریزد هزاران سوته از یار
روم دربان شوم جان هم به نا جور
زنم جیب کنم چور کنم چور
و یا چون ساقیان مرز اطلس
نشینم بر لب بار و زنم چرس
سرم عاشق دل و گرده فدائی
سر چار راه نشینم در گدائی
خیالات یگان موتور و موتر
و یا عاشق شوم در زلف دختر
و یا دستم به در گاه کریمبخش
که من را هم دو سه صد دالری بخش
بسازم هتلی در شهر بامیان
و یا هم خانه نزدیک گیلان
هزاران زمزم دیگر بسازم
فرود آید یکی سوته به سازم
ز خواب خوش بیرون آیم بیبینم
که یارم کرده خون فرق و جبینم
شاد باشید و خرم غم فردا نخورید که فردا هم با خداست
